S.O.S.

Als jonge vader, aanstormende echtgenoot en aanstaande Kiwi zou ik mijn oprechte dank willen uitspreken ten overstaan van de Nieuw-Zeelandse nationale veiligheidinstanties, alsook ten aanzien van de internationale gemeenschap - mijn moeder in het bijzonder - na hun kordate optreden in de ochtend van 4 mei 2006.

Die ochtend werd onze idylle, 20 cm boven de zeespiegel, eindelijk doorprikt, werd ons prille gezinsgeluk bruusk versmoord een in een golf van dreigend Neptuniaans geweld en deed het vijf minuten durend besef van ons aller vergankelijkheid mijne peignoir wa ongemakkelijker zitten.
Doch, het felgeroemde internationaal tsunamie waarschuwingsysteem (ITWS)had zijn werk goed gedaan, beste lezer. Ons Heere had die revaliderende kannibalen in Tonga daar na een zoveelste bachanaal ne keer goe door mekander geschud en zou dra een waarschuwing uitsturen naar hunder kompanen in Fidji en verderop in Nieuw-Zeeland. Allez, een uur en veel toeters en bellen later wist elke Zwitser halverwege de Matterhorn dat voor zijnen tegenvoeter den dag des onheils was aangebroken.
Steller dezes en naar schatting 500.00 andere bedreigde exemplaren zaten op dat moment nog verscholen achter een sjatte kaffee en een gazet, in hunderen peignoir de belangrijkste hoofdpunten van het ochtendnieuws door te nemen (Het overlijden van vader Woods, Naft weer duurder en een nieuwe kapitein voor de All-Blacks).
Met uitzondering van de bewoners van 24 Stepney Avenue - in volle slaapkameruitrusting de heuvels ingevlucht na een ochtendlijk telefoontje vanuit het ITWS-dispatchingcentrum in Skanjbeek - was het voor de honderduzenden Kiwi's in de "Coastal Areas" weer de start van een doordeweekse donderdag.
Des avonds bracht TVOne de primeur van de niptekens vermeden tsunami tijdens het journaal van 6 uur, gevolgd door een waarschuwing voor vertragingen op de spoorlijn Luik-Vielsalm ten gevolge van werken.